Keuzes en diversiteit bij online leren creëert innovatie

Ken Conn, voorzitter van de United States Distance Learning Association
Datum: 1 maart 2018

Goedemorgen allemaal. Welkom bij Lifesize Live!, de live webshow die volledig wordt geproduceerd via het Lifesize-platform.

Ik ben James Ofczarzak en onze gast vandaag is Ken Conn, voorzitter van de US Distance Learning Association en directeur partnerschappen en samenwerking bij i2i Technologies. Bedankt dat je er vandaag bij bent, Ken. Leuk om je te zien.

Ja, ook leuk om jullie te zien.

Het onderwerp van vandaag is online leren en onderwijs op afstand, en de vraag die daar tegenwoordig naar is. Fijn dat je er bent. Een paar weken geleden zei onze CEO, Craig Malloy, dat hij er 22 jaar op heeft moeten wachten, en Ken, jij zei onlangs in een artikel op de blog van Lifesize ook al dat het na 20 jaar wachten eindelijk zover is. Je zei, en ik citeer je hier: "Na bijna 20 jaar kan ik gelukkig eindelijk zeggen dat videoconferencing de belofte van de afgelopen twee decennia heeft waargemaakt." Ken, wat deed je dan 20 jaar geleden en welke belofte werd er toen gedaan?

Geloof het of niet, maar in augustus van dit jaar is het 20 jaar geleden dat ik begon als leraar van groep 7 op een school net buiten Houston, Texas. Ik gaf dus les aan groep 7. Dit was in 1998 — en nu moet je even bedenken hoe het leven er in 1998 uitzag — het moment waarop voor mij als jonge leraar technologie in het klaslokaal begon te verschijnen. Het was toen al heel wat dat elk klaslokaal een computer kreeg en een tv die aan die computer gekoppeld kon worden; e-mail stond nog maar aan het begin; dat was dus het moment waarop onderwijstechnologie in de klas begon te verschijnen. Hoewel ik pas net leraar was, was dit allemaal nog geheel nieuw voor mij. Ik volgde veel professionele ontwikkelingscursussen over deze technologie, en daarom was ik de persoon aan wie iedereen vroeg hoe je dingen op het internet opzocht en hoe je al die verschillende technologische producten moest gebruiken. Ons werd toen beloofd dat deze onderwijstechnologie het leerproces van onze leerlingen zou verbeteren en dat het zou helpen om leerlingen meer bij de les te betrekken. Maar het moeilijke deel was om ervoor te zorgen dat alles goed werkte.

Zeker, absoluut. Kun je wat meer vertellen over welke rol jij daar specifiek bij speelde? Je zei dat je leraar was, maar je was dus ook een soort technisch genie geworden, bij gebrek aan beter?

Ja, inderdaad. Ik heb eigenlijk niet zoveel met gadgets. Ik zie technologie meer als een hulpmiddel om dingen gedaan te krijgen. Maar omdat ik er veel over leerde en omdat mensen om me heen steeds om hulp vroegen bij technologische dingen, raakte ik er steeds nauwer bij betrokken. Ik begon verschillende van de technische dingen in de klas te gebruiken — documentcamera's, cd-roms, enzovoort. Daarna ging ik lesgeven aan groep 8 en toen waren er een stel mannen bezig in een klaslokaal aan het einde van de gang. Toen ik eens een kijkje ging nemen, had ik zoiets van: "Wow, wat is dit allemaal?" Er werden camera's geïnstalleerd en een groot interactief whiteboard met een bedieningsstation; dat was mijn eerste kennismaking met videoconferencing.

En kun je iets zeggen over hoe je uiteindelijk voorzitter van de US Distance Learning Association bent geworden en over je functie bij i2i Technologies?

Ja, dat heeft hier allemaal mee te maken. Die spullen waren allemaal verschenen omdat de school een subsidie had aangevraagd en gekregen, met slechts een vaag idee over hoe ze deze spullen konden gebruiken en tijdens welke lessen. Ik vroeg toen wanneer ze ons gingen laten zien hoe je al die nieuwe technologieën kon gebruiken en wanneer ze werkelijk in de klas konden worden toegepast. Toen zeiden ze: "Jij bent hier zo enthousiast over, waarom help je ons niet uit te vinden wat we ermee kunnen doen?" Dus toen moest ik in mijn eentje uitvinden wat je er allemaal mee kon doen. Dat was erg ingewikkeld en een belangrijke leerervaring voor mij. Uiteindelijk kwamen we bij de Texas Distance Learning Association terecht, en dat was mijn eerste kennismaking met de gelijkgestemden waar ik naar op zoek was.

Je vond er jouw soort mensen.

Ja, precies. Ik zag daar meteen de waarde van in, raakte betrokken bij de leiding en werd voorzitter van de Texas Distance Learning Association. Daardoor groeide mijn wens om echt contact te maken en samen te werken met andere mensen. Het bedrijf dat ons had geholpen met het implementeren van de meeste technologie op die school vroeg mij om met hen samen te werken en de soort dingen te implementeren die ik bij andere scholen en met andere mensen al deed. Zo ben ik meer richting de zakelijke kant gegroeid. En via mijn werk in Texas raakte ik bekend met de USDLA. Het bedrijf waar ik werkte deed niet zoveel met videocommunicatie, dus toen ik de kans kreeg om bij i2i Technologies te gaan werken, een bedrijf dat zich richt op videocommunicatie en samenwerking, besloot ik dat ik daar het beste op mijn plaats zou zijn. Ik ontdekte dat dat toch mijn passie was en dat ik op die plek mensen het beste kon helpen.

Super. Kun je ons ook wat meer vertellen over de huidige vraag die je op dit moment overal ziet, de vraag naar afstandsonderwijs en video in het algemeen?

We hadden het aan het begin van het gesprek over die belofte. Het leerproces zou voor iedereen beter worden en leerlingen konden dankzij deze technologie beter bij de les betrokken worden. Ik denk dat het erg moeilijk was om die belofte waar te maken, want we waren te vaak bezig met het aan de praat krijgen van die technologie, zodat het waaróm ervan soms verloren ging. Soms moesten we de dingen als het ware andersom ontwikkelen: we hadden al een technologie en daarna moesten we ontdekken hoe die technologie mensen kon helpen bij het leerproces, maar nu is de technologie eindelijk zover. Het is erg eenvoudig in het gebruik. Je hoeft niet allerlei cursussen meer te volgen om te leren hoe je het kunt gebruiken of door een legertje specialisten worden bijgestaan. Ik denk dat leeromgevingen en bedrijven een zetje in de goede richting hebben gekregen door wat er allemaal mogelijk is in ons persoonlijke leven. Zo van: "Dit kan ik thuis ook. Ik kan via video contact maken met mijn familie aan de andere kant van de wereld. Waarom kan dat niet in mijn leeromgeving? Waarom kan dat niet op mijn werk? Alleen maar omdat ik niet op deze specifieke locatie kan zijn, is dat een reden dat ik dit niet kan doen?" Ik denk dat hierdoor de vraag naar zulke leeromgevingen groter is geworden. Nu profiteren we van beide kanten. We kunnen kiezen voor een asynchrone omgeving waarin we alles op ons eigen tempo online kunnen doen of om in realtime contact te maken via video om snel even over iets te praten of om ons eigen begrip verder te ontwikkelen.

Juist, ja. Ken, was er een specifiek moment in je carrière dat je plotseling besefte: "Dit is waar ik het allemaal voor doe"?

Nou ja, ik heb bij veel mensen dat 'aha'-moment meegemaakt, dat er een lichtje bij ze begon te branden. Ik herinner me één specifiek moment – en dit was toen alles nog moeizaam ging – we hadden toen op school een programma waarbij we leerlingen op een alternatief leercentrum in contact brachten met hun eigen campus, zodat ze studiepunten konden krijgen die ze anders niet hadden kunnen krijgen. Eén leraar en een leerling wilden echt niet meewerken aan dit programma. Toen moest ik een heel verkooppraatje houden over hoe geweldig het wel niet zou zijn. Ik installeerde de apparatuur in het klaslokaal voor de leraar, en zodra ik contact maakte met de studenten, was het binnen vijf minuten alsof we ons allemaal in dezelfde ruimte bevonden en we konden ons toen allemaal gewoon richten op de lesstof. De technologie versmolt gewoon met de achtergrond. Toen realiseerde ik me dat deze technologie alle hoofdbrekens en voorbereidingen waard was. Tegenwoordig speelt alle technologie zich bijna volledig af op de achtergrond. Je kunt je gewoon richten op wat je probeert te bereiken en de technologie gebruiken om je te helpen je boodschap uit te dragen.

Juist, uitstekend. Bedankt dat je dat met ons hebt willen delen. Je bent hier duidelijk erg gepassioneerd over. Ik heb iedereen al zitten vertellen dat ze vandaag moesten kijken. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo enthousiast was over video, en ik waardeer het echt dat je de tijd hebt genomen om dat met ons te delen. Heel erg bedankt, Ken. We waarderen je inzet enorm.

En voor de mensen thuis: Lifesize Live! wordt elke dinsdag en donderdag uitgezonden om 11 uur 's ochtends. Volgende dinsdag verwelkomen we Michael Helmbrecht, Chief Product Officer hier bij Lifesize. Hij gaat het hebben over hoe je de chaos van video binnen de bedrijfsomgeving beteugelt. Graag tot de volgende keer en Ken, nogmaals bedankt dat je er was. Een fijne dag nog.